Overeenkomsten

• Zowel in dorpen als in steden komen de mensen op ons af. Je komt heel gemakkelijk in contact met de bevolking in Yunnan. In dorpen is het uit interesse voor het onbekende, in steden om een hotel aan te bevelen (en provisie te ontvangen), een maaltijd te verkopen, een dagtour, een armband of hasj .
• Chinezen houden van een goede presentatie. In dorpen is de gevel of de toegangspoort het best onderhouden en het mooist versierd. De toeristische stadjes zijn aaneengeregen van hotels, winkeltjes, restaurants en bars. Deze stadjes lijken dan ook een grote facade, waar het volk langzaam doorheen schuift.

Verschillen

• Een paar steden in Yunnan bruisen van het toerisme. LiJiang en Dali zijn erg geliefd bij Chinese en Westerse toeristen. De branche weet goed hoe ze haar gasten kan laten relaxen: in deze steden draait het om lekker eten, vermaak met dans en muziek, fotogenieke plekjes (waar de Chinezen dan graag bij poseren) en bijkomen na het reizen met een voetmassage of een kop lekkere Yunnan-koffie.
• In dorpen relaxen de locals de hele dag door: achter hun marktkraam, in hun winkeltje of restaurantje. Tussendoor wordt er ook wel gewerkt – als er klanten zijn. De hoteleigenaar in Qiaotou bijvoorbeeld, zat ‘s avonds om 22u in de lobby van zijn hotel tv te kijken, ‘s ochtends om 7u30 vonden we hem slapend op het matras achter de balie. We konden hem wakker maken om de poort open te doen.
• In stadjes heb je altijd een of meerdere internetcafe’s. Sommige niet-toeristische steden, zoals Binchuan, hebben wifi op de kamer, en de medewerkers kijken gek op wanneer je niet je eigen laptop bij je hebt. In dorpen kijken ze je glazig als wij het briefje met daarop in het Chinees ‘Waar is het locale internetcafe?’ laten zien.
• In dorpen zijn veel mensen die de traditionele hoofdtooien dragen. Zwarte doeken op een speciale manier omgeknoopt, rode doeken omgeknoopt als werkstertje, zwart/blauw bonte mutsjes met een felroze doek daaroverheen. In de dorpen zie je niet de feesttooien, die ze in de toeristische steden achter de receptie dragen, maar de dagelijkse hoeden of doeken. De stadse dames achter de receptie laten zich gemakkelijk fotograferen, maar de mensen in de dorpen weren het vaak af.
• In dorpen lopen kippen, zwijnen en varkens vrij rond. Rondom de weg levert dit nog wel eens aardige taferelen op. Vrachtwagens komen luid toeterend aanrijden en de varkens maken de meest wilde sprongen om uiteindelijk weer (veilig) in de sloot of berm te belanden. In de steden liggen de varkens in stukken op de markt, en kippen worden levend vervoerd in een kartonnen doos om bij de laatste eigenaar hetzelfde lot te hebben als de varkens op de markt…

Tot zover dit eenvoudige overzicht van overeenkomsten en verschillen tussen de afgelegen dorpen en de toeristische steden van Yunnan. Dit is geheel gebasseerd op eigen ervaringen van de auteur. Mocht u vragen hebben, of een andere kijk hebben op de dorpen en steden van Yunnan, dan kunt u hier een comment achterlaten.

De homestay wordt gerund door een aardige naxi-vrouw, Xiel hua (zeg: sjeh hoewaa) die trots is op haar volk en de gewoonten. Van haar vader heeft ze geleerd om dongba paper te maken – een oude locale fabricagemethode waarmee het papier dubbelzijdig gebruikt kan worden. Dit papier wordt in de traditie beschreven met het dongba-schrift. Dit bestaat uit tekeningetjes, wat er heel vrolijk en een beetje kinderlijk uit ziet. De dame haalde uit een grote tas met kostbaarheden steeds nieuwe voorbeelden en foto’s van haarzelf, familie en belangrijke momenten uit haar leven. We werden echt warm en hartelijk ontvangen!

Het slapen was eenvoudig: een kamertje met een peertje boven het bed. In de fitting een knopje waarmee je de lamp aan kan schakelen. Het is er vrij stoffig en oud, maar wel een tv op de kamer. Toen we in bed kropen, had ik het idee dat ik een beetje schuin lag.. Dat was ook zo: de lattenbodem was vervangen door planken waar de vorm van de boom nog in te zien was. Aan de zijkant zitten de stukken schors nog. Het haakse latje waar de planken op steunen ontbrak, en daarom waren alle planken ondersteund door kleine krukjes. Die waren eigenlijk net iets te hoog voor het bedframe, en de onderlinge hoogte van de krukjes variereerde ook wat. Het resultaat voor mijn slaapgenot kan je je wel indenken…

Een groot aantal woningen rechts van de doorgaande weg maken gebruik van ‘ons’ toiletgebouwtje. Alle toiletgebouwtjes hebben in China een mannen- en een vrouwenkant. Normaliter aangegeven met ‘men’ en ‘women’ of de Chinese equivalent hiervan (wat ik inmiddels weet te herkennen). Hier niet, en daarna heb ik maar gekozen voor de ingang het verst van de woonhuizen vandaan. En ja hoor: daar stond ik in het hokje waar een man met zijn gat boven het gat in de grond hing. Met hondenogen zat hij me angstig aan te kijken… Was blij dat ik daar niet zat, en hij binnen kwam lopen

De volgende dag ontwaakten we al vroeg in Bashuitai en met een houterig lijf zijn we op de fiets gestapt. Het was een heiige ochtend, en de valei waarin we fietsten is de landbouw intensief gecultiveerd. Met onze handschoenen aan vanwege de kou, is het wat gedoe om foto’s te maken, maar toch komt de camera elke keer weer uit de tas. Wat een prachtige omgeving!

Het ontbijt was inbegrepen en zo omvangrijk als wanneer je eigen oma weet dat je vandaag weer 80 km gaat fietsen en een ontbijt voor je zou bereiden! Xiel hua maakte een appelpannenkoek met walnoten van wel 1,5 cm dik en 35cm diameter doorsnede. Van een iets kleiner formaat nog een pannenkoek van geraspte aardappel. Beiden verrukkelijk, maar veel te veel. Zelfs de eerste kregen wij bij het ontbijt niet op, dus we hebben de rest meegenomen voor een voedzame lunch onderweg. Het was een fijne homestead!

Mijntje vanaf de tafel waar we net hebben gegeten: “Teken het anders even!”. “Goed idee”, zeg ik en richt me weer tot het groepje meiden. “Do you have paper and a pen?”, terwijl ik een schrijfbeweging maak. Snel wordt er onder de toonbank een stapel kassabonnetjes en een pen tevoorschijn gehaald. Het groepje toeschouwers is inmiddels uitgegroeid tot 6 meiden uit de bediening. Ze verdringen zich om het briefje om te kunnen zien wat ik teken: een zak met was, met daaronder de datum van vandaag en een klokje met de huidige tijd. Er wordt heftig geknikt. Fijn, dat is stap 1. Effe denken, de was moet drogen… een waslijn met daaraan een t-shirt en een paar sokken. Al bij het begin van de kromme waslijn wordt er door alle zes hardop gegiecheld, wat ik opvat als een teken van begrip. Toch nog even afmaken met de datum van morgen en een pijl naar rechts die ik laat wijzen naar de zak met schone was. De datum is nu een vraagteken en ik draai het blaadje naar het hoofd van de bediening. Ze knikt weer heftig ja, schrijft de datum van overmorgen en zegt: “The day before yesterday. 9 o’clock ready.” Mooi! Al bedoelt ze vast de “day after tomorrow”, want dat klopt beter met wat ze opschreef. Wij zitten schoongekleed op de fiets in Guilin!

Vandaag bijtijds het bed uit om nog een autentiek Mama Naxi ontbijt mee te maken: twee hele dikke, zoete, witte boterhammen met een dubbel spiegelei voor mij en een diep bord met schijfjes banaan, gepofte rijst, yoghurt, honing en rozijnen voor Mijntje. Mama kwam vlak voor vertrek nog een dikke pannekoek met banaan brengen: “You bicycle. You eat good!” Allebei waren we helemaal afgetopt, dus hij ging in kwarten in een zakje achterop de fiets.

Op pad, zoeken naar de juiste uitvalsweg richting Shangri La. Viel nog niet mee, en geen Chinees die het wel weet. Ze staan minuten naar de kaart te turen en uiteindelijk wijzen ze je de verkeerde kant op Daar! In sierlijke letters “Shangri La” achterop een toeristenbus! Achteraan, die gaat vast de goede kant op. En inderdaad: nog meer bussen, we zitten goed. Het duurde niet lang voor we de eerste klim van vandaag te pakken hadden. Een stevige klim weer, maar opnieuw met een mooie beloning aan de andere kant: een fantastische afdaling van 20km. We zien idyllische dorpjes, rijstterrassen en boeren met ossen aan het werk. Op de achtergrond voortdurend Snow Mountain, soms een klein stukje, soms helemaal niet, en dan ineens weer in volle glorie. Het is een apart gezicht, zo’n grijze puntige berg met een witte top tussen afgeronde, groene bergen. Het tweede deel van de dag voegt de Yangtze zich bij het uitzicht en volgen we deze gele rivier via de oude 240 richting het eindpunt van vandaag: Qiaotou, waar we net van sweet ‘n’ sour varkensvlees met kruidige aubergine mochten genieten.

Nog 100km richting Shangri La, waarvan we morgen in ieder geval de hoogvlakte alvast gaan zien. Een tocht van 65km waarin we van 1860m naar 3100m klimmen, de dag erna fietsen we de laatste 35km. Sjaal om, want het wordt fris!

De afgelopen dagen hebben we in Binchuan, Qina en Yong Shen geslapen. In totaal staat er nu 246km op de teller. De tocht was erg mooi, het landschap afwisselend en de ontmoetingen met de bevolking waren bijzonder. Bovenaan de eerste klim, hebben we bij een hutje even uitgerust. Al snel mochten we binnen zitten, en raakten we in een handen-en-voeten gesprek over wat deze mensen hier aan het doen zijn en waar ze wonen. Een van de dames veegt de straat aan wanneer er weer eens een overvolle vrachtwagen wat zand of puin is verloren. Toen er weer een vrachtwagen langs kwam, heb ik samen met haar de volgende veeg-klus geklaard.

Nog zo’n leuke ontmoeting: we stopten voor een korte pauze in de schaduw, en daar kwam een man naar onze geavanceerde fietsen kijken. Thijs ging met hem in ‘gesprek’ en vroeg wat hij deed. Beginnend bij de steenoven – waar we in konden, want hij was niet in gebruik – kregen we een volledige rondleiding door zijn dakpannenfabriekje. Het hele proces heeft hij van achter naar voor laten zien. Zijn overbuurman stond ook al te springen om ons zijn pottenfabriek te laten zien, maar hij had meer weg van de dorpsidioot, dus we hebben vriendelijk bedankt

Het fietsen is behoorlijk pittig! De berg op is vaak verder dan we leuk vinden, en met de 2 locale wegenkaarten die we gekocht hebben in Kunming, komen we qua hoogteinformatie niet verder dan de Nelles-kaart uit Nederland. De Chinese kaarten zijn weliswaar iets gedetailleerder wat de wegen betreft, er staan uberhaupt geen hoogteverschillen op! Toch lijkt het met wat improviseren allemaal goed te gaan op deze manier. Eergisteren was ik ‘s nachts ziek geworden, en heb meer tijd naast het toilet gezeten, dan in bed gelegen. Het zou een makkelijke dag van 55km worden, waarin we niet te veel zouden moeten klimmen, dus na een ochtend aansterken, hebben we het er toch maar op gewaagd. Na 20 vlakke kilometers, bleek er toch een pittige klim van 12km te komen, gevolgd door iets wat de Chinezen ‘vlak’ noemen. Wij noemen dat vals plat, waar je een behoorlijke inspanning moet leveren om met 14-15km/h vooruit te kunnen komen. Bovenop was het overigens prachtig: serene rust, en omdat het al wat later in de middag was zag je al een maan boven de groen begroeide bergen verschijnen. Kleine dorpjes waar mensen hun avondmaaltje aan het koken zijn en we met een grote groep kinderen in het Engels van 1 – 10 tellen. Wat een feest vonden zij dat! En wij ook!

Vlak voor zonsondergang kwamen we in Yong Shen aan, waar we in een poepsjiek hotel hebben geslapen. Het hotel staat er pas net, en is duidelijk gebouwd voor zakenlieden en toekomstige groei van de stad. Best leuk, zo’n 5-sterren hotel zouden we in Europa nooit nemen, maar hier is het goed te betalen en verdiende verwennerij na een ziekige dag flink ploegen. Op een volledige lege maag, gedurende de dag gevuld met een half stoombroodje, 1 appel, een flesje cola, een stuk pomelo en de nodige Dextro, is niet mijn favoriete manier van lijnen

Vandaag hebben we rustig aan gedaan. De ‘koninginnerit’ van de reis hebben we overgeslagen – een plaatselijke bus was zo geregeld! Thijs heeft eigenhandig de fietsen bovenop het dak getakeld en vastgeknoopt en daarna was het 3 uur lang hobbelen naar Lijiang. Eerst 3 kwartier dalen, en vervolgens bijna een uur klimmen. Met de bus! En onze fietsen fijn bovenop

Morgen zijn we een hele dag in Lijiang, misschien maken we een uitstapje naar Baixa, of we wandelen wat rond in de stad. Na een week lang de reis ‘opstarten’, inclusief onze eerste 4 ‘fiets’-dagen is het wel lekker om even te ontspannen en lekker lui vakantie te vieren.

Zojuist overigens de schrik van ons leven gehad:
De fietsen zijn weg…
Gisteravond konden we onze alu rossen in het washok van het personeel kwijt, maar daar stonden ze net niet meer. Dikke paniek natuurlijk, hart kloppend in je keel, er gaat vanalles door je heen: “Waarom aan het begin van de vakantie?!” of “Net 24 uur slepen over het vliegveld met die fietsen achter de rug, voor niets!”. De dames achter de balie van ons hotel spreken gelukkig voldoende Engels dat “bicycle gone” wordt omgezet in actie. Iemand van de bewaking met een grote sleutelbos loopt haastig (dat gaat nog best hard met die korte beentjes) voor ons uit naar het hok waar ze niet meer staan. Hij constateert ook dat ze weg zijn en loopt naar een ander hok, hij probeert wat sleutels, pleegt ondertussen nog een telefoontje, en 3 minuten later is het hok open. “Zijn deze van jullie?” vraagt hij in Chinengels. Pfoe! Daar staan ze! Onze grootste vrienden de komende 4 weken! Woohoo!! Hopelijk waren dit de spannendste 15 minuten van onze vakantie…

Verder nog een hoop moois meegemaakt tijdens de vliegreis, maar die avonturen volgen in een ander stukkie. Wij gaan er eerst op uit. Met onze fietsen!