Stukkie Fietsen

Bijna twee weken geleden kwam er op een van de stukkies een reactie van Eefke en William over het eten…. wat we allemaal al voor (tussen) de kiezen hebben gehad en waarom we zo naar die peppersteak verlangden. In Phnom Penh hebben we toen overigens goede Khmer restaurants geprobeerd die bewijzen dat de Cambodjaanse keuken helemaal zo gek nog niet is. Alleen onderweg naar Phnom Penh was het allemaal wel wat anders…

In Siem Reap hadden we de mogelijkheid om even rustig te wennen, aan het klimaat, maar ook aan de eetgewoonten. De eerste avond vonden we het wel waard om een beetje luxe uit eten te gaan, we hadden tenslotte die 18 uur reizen achter ons en dan heb je wel zin in iets lekkers. Dus na een straffe avondwandeling door Siem Reap eindigden we in een ruim opgezet, sfeervol verlicht restaurant waar we van een Amok fish (nummer 33) en een noodlesoep hebben genoten. Vanwege allerlei spookverhalen over in vervuild kraanwater gewassen rauwe groenten hebben we de schijfjes komkommer en de tauge maar laten liggen.

Dat laatste vormde de eerste week eigenlijk de grootste beperking bij het kiezen van de avondmaaltijd. De keukens zien er allemaal vies uit en je vraagt je af of de koks weten wat handen-wassen-na-het-plassen inhoudt. Toch moet je je die dingen maar niet te levendig voorstellen en maar gewoon ergens gaan zitten. Die eerste dagen wil je er zeker van zijn dat je geen rauw spul eet. Als alles gebakken is dat is de grootste ellende er wel uit en kan je je eten lekker oppeuzelen. Alleen is fried rice met fried vegetables en fried pork na 4 dagen niet heel spannend meer en waren we intussen al erg nieuwsgierig geraakt naar wat meer Cambodiaanse gewoontes.

Een van die gewoontes is dat alles op straat gebeurt: motorblokken repareren, postzegels verkopen, geld wisselen, water verkopen maar ook eten. En deze dingen gebeuren ook gerust naast elkaar. Op een gegeven moment kwamen we tijdens een van onze TukTukritjes in hoog tempo langs een restaurantje dat er wel gezellig uit zag. Het bleek niet zover van het guesthouse vandaan, dus we liepen er even heen. Toen we aankwamen bleek dat de ‘keuken’ op straat stond. Grote pannen met varenspoten, gekookte groenten, varkens ingewanden en kleine vissnacks waren daar opgesteld. Dat was even wennen! Het feit dat de hele zaak vol zat met goed geklede Cambodianen gaf wel aan dat dit restaurantje de moeite waard moest zijn. Doen dus! We moesten eerst wel even in de pannen aanwijzen wat we wilden hebben.

Eenmaal onderweg kwamen we die goedgeklede Cambodianen alleen maar achter het stuurwiel van hun Landcruiser tegen dus dan moet je op andere aanwijzingen afgaan. Zijn de groenten vers, ziet het ‘aanrecht’ (oha een paar planken op een houten onderstel, afgedekt met een simpel plastic zeiltje) er schoon uit, dat soort dingen. Dus maar gaan zitten dan. De eerste gok die we waagden was op onze tweede fietsdag op een stoffige markt met veel vers fruit en een hoop stalletjes waar geluncht wordt.

Met wat handgebaren hebben we de kok duidelijk kunnen maken dat we fried rice met fried vegetables willen. Niet dat ze die Engelse termen kennen, maar met wijzen kom je een heel eind. Hij roerde vervolgens de hele boel door wat hete olie en even later werden onze gerechten geserveerd op twee kleurrijk versierde borden (zowel door het eten als door de beschilderingen) en hebben we het met veel genot kunnen opeten.

Toch is het telkens maar afwachten wat je krijgt. In Nederland zou je dit volstrekt onaanvaardbare plekken vinden om iets te gaan eten: het is er stoffig, het eten ligt de hele dag buiten en wordt vaak bevolkt door een vliegenfamilie en de koks houden er zo hun eigen hygiene regels op na. Het toppunt vonden in we in Kampong Thom. We hadden wel trek na deze lange fietsdag en wilden graag wat eten. De enige optie was een stalletje van het type dat we onderweg tot dan toe zorgvuldig vermeden hadden: zo een waar de pannen op een tafel al vanaf half vijf het eten staan te etaleren. Vers is anders. Maar goed, er was niets anders en we hadden Honger! Na wat wijzen in de diverse pannen en vragend kijken (What is this?) hadden we drie gerechten gekozen. Het bleek niet eens zo onaardig! Al waren we de rare smaken na een tijdje wel zat. We wisten tenslotte nog steeds niet wat we zaten te eten… : )

We maken een sprong (de verhalen over Phnom Penh zijn bekend) en zijn ineens onderweg naar Kampot. Daar treffen in bij een kruispunt een verzameling houten huisjes, waarvan de laatste er wel goed uit ziet. De kokkin is net de borden en verse groenten aan het uitstallen en ondertussen ziet ze kans om haar verse bouillon nog wat te tweaken. En het werd de lekkerste soep die we ooit in zo’n houten keet hebben gegeten! Toch grappig… dat er uit zo’n smerig huis zulk lekker eten kan komen.

Inmiddels zijn we in Vietnam, dus hoe is het hier? Vooral een stuk schoner! Bovendien zijn Echte Restaurants minder zeldzaam dan in Cambodia, wat het uitzoeken van een restaurant toch een aangenamere bezigheid maakt. De uitdaging blijkt hier vooral om het gerechten in de juiste hoeveelheden uit te zoeken. Zo hebben we inmiddels tot twee keer toe voor 4 mensen besteld, terwijl wij dachten dat we net genoeg zouden krijgen. De vuistregel die we nu hanteren: als al het bestelde eten samen zo’n $10,- kost (of 160.000 dong) dan krijg je veel te veel! Ook in de luxere restaurants.

De afgelopen twee dagen hebben we op het eiland An Binh gelogeerd in een homestay: bij een gezin thuis. Al was het al vrij laat -het begon al te schemeren- toch wilden we de kamer voor de zekerheid nog even zien en de prijs even horen. 10 dollar. Per persoon, per nacht! Pardon? Zoveel hadden we nog nooit betaald. Het bleek inclusief diner en ontbijt te zijn. Ah, dan is het goed. We werden ontvangen met een flinke vers-fruithap, erg lekker! Later die avond kregen we een avondmaaltijd aangeboden die zeer waarschijnlijk de beste van deze vakantie zou worden. Toen we naar de tafel liepen zagen de vis al rechtop op tafel staan met een fraai gekrulde chilipeper in zijn mond. Er omheen stond wat groenten, rijstpapier en twee grote garnalen. Mmmm, dat ziet er goed uit! De dochter/oberes ging op Mijntjes bord even voordoen wat de bedoeling was: rijstpapier op je bord, groente uitspreiden en de vis aansnijden en de stukjes bovenop de groenten leggen. Dit alles met lange eetstokjes. Daarna de hele zaak dichtrollen en je hebt je eigen… rauwe loempia zeg maar. Dopen in de vissaus en lekker eten! Al etende werd er steeds meer eten op tafel gezet. Zo kwam er nog rijst, soep, pittig gekruid varkensvlees, gegrilde vleesrolletjes en een heel bord met kleine loempia’s bij. Halleluja! Is dit allemaal voor ons?! Alles proeven natuurlijk. En alles was lekker en even later was alles ook op. Nog maar een nacht bijboeken dan? Ja, is goed.

We zijn benieuwd of dit culinaire hoogtepunt in de laatste week nog overtroffen kan worden…