Stukkie Fietsen

We zijn er! 18 uur vliegen gaat je niet in de koude kleren zitten, dus het duurde even voordat we zin hadden om een computer met internet op te zoeken Naast onszelf zijn ook onze beide fietsen heel overgekomen! Op het laatst was dat het enige waar we nog aan konden denken, zeker nadat we even meegekeken hebben naar het uitladen van de bagage. Gelukkig wist de visum-balie die spanning nog wat te rekken. Dat zag er overigens wel strak georganiseerd uit: een 10 meter lange, krommende balie, met daarachter een man (m/v) of 10, 15 die allemaal een taak hadden; foto nieten, stempel zetten, een stempel zetten.. vooruit, nog een stempel. En aan het einde van de rij stond de rector de rapporten uit te delen: “Minetjee”, “Kahsper”. Daarna volgde echte toegangsbalie tot het land, waar onze paspoorten werden verrijkt met nog eens 4 stempels.

Maar goed, de fietsen.. Het leek erger dan het in werkelijk was. De fietsen waren van de transportband af gedonderd… Maar op een kleine deuk in het frame en een scheve bagagedrager op Thijs z’n fiets na is het allemaal goed gegaan. De fietsen hebben we  weer in elkaar gezet pal naast -hoe toepasselijk- het depot voor grote, breekbare bagage. Daar was verder namelijk niks te doen, en konden we ongestoord een uurtje uittrekken om onszelf weer mobiel te maken.

Buiten aangekomen trokken we met onze bepakte fietsen de aandacht van een paar taxichaurffeurs: Welcome to Cambodia”, direct gevolgd door “Nice bikes!” waarmee ze zichzelf toestonden om de fietsen aan te raken en de remmen eens flink in te knijpen. “How much?” vroegen ze. Intussen was de groep wat groter gegroeid en stonden er zo’n 20 mannen om ons heen. Taxichauffeurs, gidsen, brommerverhuurders, allerlei mannetjes! We vonden het allemaal wel grappig, vooral omdat wij totaal niet de indruk kregen dat ze het kwaad bedoelden. We zijn er inmiddels achter dat Cambodianen alles wat ze mooi vinden aanraken. Zo ook onze fietsen. Bovendien zagen ze deze kans schoon om ons te informeren over goede overnachtingsplekken en of we nog een taxi nodig hadden. Wij waren ze echter een stap voor door tijdens het laatste stukkie vliegen (van Kuala Lumpur naar Siem Reap) een leuk hostel uit te zoeken.

Dus daar gingen we!! Onze eerste kilometers in Cambodia, ongeveer 8 kilometer naar het centrum van de stad. Tijdens deze rit kregen we al een goede indruk van het verkeer hier. Veel, heel veel brommers. Hier en daar een trage vrachtwagen, fietsen met dikke pakken stro op de bagagedrager. Echt leuk om te zien hoe het hier allemaal dwars door elkaar krioelt. Geen verkeerslichten, en volgens ons ook geen verkeersregels behalve een soort ongeschreven regel dat je je netjes gedraagd en iedereen de ruimte geeft. Het verkeer is daardoor een onafgebroken stroom doorgaand verkeer.

Eenmaal aanbeland in Siem Reap sloegen we rechtsaf bij de 8e weg, een zanderig paadje, dat leidde naar ons Guesthouse ‘Hello’. Het is inderdaad een warm welkom, daar in het Guesthouse: Mom (wat een naam is, maar in dit geval ook een moeder) spreekt goed Engels en loopt heel de dagje met haar kind op de arm en haar neefje aan de hand de gasten te helpen. Zij heeft ons de eerste mooie plekjes in Siem Reap gewezen, alwaar wij vanavond bij het ’Goodbye’ van de zon een prachtige lucht boven Angkor Wat zagen. Vanaf morgen zijn onze entreetickets echt geldig en willen we een mooie fietstocht gaan maken langs de tempels bij Angkor Wat.