Stukkie Fietsen

Opgeladen door deze twee relaxedte dagen, hebben we de fietsreis weer voortgezet. De volgende tocht zou een hele speciale worden in twee opzichten: we eindigen deze dag in Vietnam en dit is de langste etappe tot nu toe! Er leken namelijk geen goede mogelijkheden om de etappe op te splitsen. De avond vantevoren slapen we in een klein, maar gezellig provincie-stadje waar we ‘s avonds twee tukaluks (fruitshakes) drinken om afscheid te nemen van deze uitstekende Cambodjaanse gewoonte. We hebben leuk contact met de locals; ze helpen ons met het vertalen van wat zinnen in het Khmer om ons beter verstaanbaar te maken in deze taal.
Daar maken we de volgende dag bij het ontbijt al gebruik van. We eten noodlesoep (dit is het meest geliefde ontbijt in Cambodja en overal langs de weg te vinden). Aangezien het vlees vaak vet is en soms ondefinieerbaar (ingewanden?) konden we meteen onze nieuw geleerde zin gebruiken (“We want no meat”). Een keer uitgesproken, een keer laten lezen, de dame heeft ‘t een keer uitgesproken en ‘no meat’ een paar keer herhaald. Nou, dat moet dan wel goed gaan…. dachten we. Grote stukken glibbervlees lagen er te pronken bovenop de lekkere, pure noodles met groenten. Hmmm. In het restaurant zat een man die wat Engels sprak, aan wie we de spraakverwarring voor hebben gelegd. “Who do you want to meet?”, zei hij.

Na de soep (waar we ‘t vlees uitgevist hadden) zijn we een zandweg ingedoken en hebben zo een waardig afscheid van Cambodja kunnen nemen. 45 km stuiteren over zandwegen door een prachtige omgeving. Om eerlijk te zijn hebben we in de rest van de vakantie erg veel over asfalt gereden, maar die zandweggetjes door de dorpen, slingerend door begroeiing en bebouwing (voornamelijk rijst) zijn toch wel de mooiste stukken. Het laatste deel gaat over een moderne asfaltweg op een dijk. Bovenop deze dijk is de grens met Vietnam en na 4 mannetjes (1 exitstempels, 1 entry-stempels, 2 baggage check, 3 health check) en $0.15 per persoon smeergeld (daar doen we het nog wel voor!) mochten we doorfietsen naar ‘s werelds grootste rijstkelder: Viet Nam!

Meteen krijgen we hoogteverschil (bergop natuurlijk..) en moeten we wennen aan het -drukkere- verkeer. Het is meteen al opvallend dat er o-ver-al langs de weg huisjes zijn en mensen handeltjes drijven. Overal hangen uithangborden om hun waar aan te prijzen.

Op dit moment beginnen we langzaamaan te begrijpen wat deze korte woorden betekenen en kunnen we eten, drinken en brommershops herkennen aan het uithangbord. Maar dat mag ook wel; inmiddels hebben we alweer tegen de 200 km gefietst in Vietnam. We gebruiken vooral de kleine wegen en daardoor ook veel pontjes; de Mekong Delta is één groot web van water- en landwegen die elkaar continu kruisen. Vanmiddag zijn we aangekomen in Can Tho. Morgen brengen we hier een bezoek aan de floating market, hebben er al veel over gehoord en zijn erg benieuwd!

Jullie horen van ons! Bedankt voor alle reacties, we vinden het leuk ze te lezen. Er is zelfs communicatie tussen bezoekers onderling en de 90+ers hebben zich ook al gemeld! Geweldig!