Stukkie Fietsen

Deze Delta in het Zuiden van Vietnam is een nijvigerig stukje op onze aarde. De mensen zijn continu in de weer, assertief (ze stellen continu vragen en willen alles aanraken) en werken van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat. Tenzij ze onderweg zijn: dan houden ze ervan om te stoppen voor een CaPhe en niet meer uit hun hangmat omhoog te komen. Caphe’tjes zie je overal langs de weg en de koffie hier is heerlijk.
Wanneer je reist over het land, ben je continu waterwegen aan het kruisen, met een brug of een pondje. Wanneer je over water reist zijn er overal zijstroompjes van de Mekong; hetzij natuurlijk ontstaan, hetzij gegraven voor de irrigatie. Ook al zit je 100km van de open zee verwijderd, de schippers moeten het getij in de gaten houden, want de boot kan makkelijk vast komen te zitten wanneer het eb is. Dit verklaart natuurlijk ook meteen waarom het graven van kanalen water oplevert; met de vloed stroomt alles weer vol!

Voordat we de Mekong Delta introkken hadden we verschillende verhalen gehoord over deze streek. Sommigen vonden het de prachtigste fietstocht die ze ooit gedaan hadden. Volgens een ervaren reisbegeleider had je alleen deze ervaring wanneer je met een gids hier ging fietsen omdat je alleen dan hoofdweg kan vermijden en de kleine weggetjes een gekronkel tussen de waterwegen zijn en deze wegen slechts af en toe verbonden zijn met een pondje. 
Dus hij adviseerde ons – hij wilde ons natuurlijk met deze positieve ervaring naar huis sturen – met de bus naar Saigon te gaan om daar een gids te huren voor de fietstocht (terug naar) Chau Doc en dan nogmaals met de bus naar Saigon te gaan om daar het vliegtuig naar huis te kunnen pakken. Dit was natuurlijk niet de opzet van onze vakantie, dus wij hebben besloten zelf de kleine weggetjes te zoeken, wat ons uitstekend is bevallen! Op de eerste dag reden we op een 20km lang weggetje – net te smal voor een auto – waar midden op straat tafels waren gedekt en mensen een gezellig feestje hadden. Een bruiloft! We moesten om de tafels heen slingeren en stopten na de laatste tafel om even om te kijken, waar we nu eigenlijk doorheen waren gekomen. Prompt kregen we een glaasje snaps in onze handen gedrukt en waren we even meer in de aandacht dan het bruidspaar zelf. Of we even wilden komen zitten en iets wilden eten, of nog iets drinken. Bij ons aan tafel werd een jongen aangeschoven die waarschijnlijk Engels leert op school. Met de grootste zenuwen stelt hij ons wat vragen, gedirigeerd door de vader van de bruid die alles wilde weten en om 10uur ‘s ochtends al een behoorlijk losse babbel had. Helaas, onverstaanbaar… Na een kwartiertje zijn we weer doorgefietst om de aandacht weer terug te laten gaan naar het bruidpaar en zelf te gaan genieten van de kronkelende wegen tussen de landelijke tafereeltjes door.