Chris Rea bood wat inspiratie voor de titel, verder worden we weinig geinspireerd door vliegvelden en vliegtuigen. Maar we zijn onderweg; we zitten nu op Kuala Lumpur. Lekker slapen tot we in A’dam zijn, fris en fruitig voor de Kerstdagen!
Gisteren zijn we Saigon binnengefietst! Het eindpunt van onze grote reis; we hebben nu bijna 1200 km op de teller staan. Dit zijn heel verschillende soorten etappes geweest: er waren stof- en stuiterkilometers, asfaltkilometers, betonplatenkilometers en gisteren kwamen er ook nog een aantal snelweg-kilometers bij. Met het grootste geduld, en de nodige extra kilometers hebben we gezocht naar kleine weggetjes die naar Saigon leidden (het spreekwoord ‘Er zijn vele wegen die naar…’ in het achterhoofd) maar uiteindelijk kwamen we iedere keer weer op Highway 1 uit. Vragen naar een alternatieve route aan de lokale bevolking zou in Nederland nog wel een leuk alternatief opgeleverd hebben, maar hier in Vietnam vindt men dat er maar één weg naar Saigon is: Highway 1. Fietsen levert dan als voordeel dat je geen tol hoeft te betalen en gewoon rechts het tolhuisje mag passeren. : )
Vandaag zijn we rustigaan de stad gaan verkennen. De reguliere 1-day city tour smeren we uit over 3 dagen, waardoor we halve dagen de ‘toerist’ uithangen en halve dagen de terugreis kunnen voorbereiden en wat kunnen shoppen. Zware souvenirs (in gewicht) kopen hebben we uitgesteld tot in Saigon. Je kan hier namelijk alles kopen, het motto van de winkeliers luidt: ‘If we don’t sell it, you don’t need it!’
Bijna twee weken geleden kwam er op een van de stukkies een reactie van Eefke en William over het eten…. wat we allemaal al voor (tussen) de kiezen hebben gehad en waarom we zo naar die peppersteak verlangden. In Phnom Penh hebben we toen overigens goede Khmer restaurants geprobeerd die bewijzen dat de Cambodjaanse keuken helemaal zo gek nog niet is. Alleen onderweg naar Phnom Penh was het allemaal wel wat anders…
In Siem Reap hadden we de mogelijkheid om even rustig te wennen, aan het klimaat, maar ook aan de eetgewoonten. De eerste avond vonden we het wel waard om een beetje luxe uit eten te gaan, we hadden tenslotte die 18 uur reizen achter ons en dan heb je wel zin in iets lekkers. Dus na een straffe avondwandeling door Siem Reap eindigden we in een ruim opgezet, sfeervol verlicht restaurant waar we van een Amok fish (nummer 33) en een noodlesoep hebben genoten. Vanwege allerlei spookverhalen over in vervuild kraanwater gewassen rauwe groenten hebben we de schijfjes komkommer en de tauge maar laten liggen.
Deze Delta in het Zuiden van Vietnam is een nijvigerig stukje op onze aarde. De mensen zijn continu in de weer, assertief (ze stellen continu vragen en willen alles aanraken) en werken van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat. Tenzij ze onderweg zijn: dan houden ze ervan om te stoppen voor een CaPhe en niet meer uit hun hangmat omhoog te komen. Caphe’tjes zie je overal langs de weg en de koffie hier is heerlijk.
Wanneer je reist over het land, ben je continu waterwegen aan het kruisen, met een brug of een pondje. Wanneer je over water reist zijn er overal zijstroompjes van de Mekong; hetzij natuurlijk ontstaan, hetzij gegraven voor de irrigatie. Ook al zit je 100km van de open zee verwijderd, de schippers moeten het getij in de gaten houden, want de boot kan makkelijk vast komen te zitten wanneer het eb is. Dit verklaart natuurlijk ook meteen waarom het graven van kanalen water oplevert; met de vloed stroomt alles weer vol!
Opgeladen door deze twee relaxedte dagen, hebben we de fietsreis weer voortgezet. De volgende tocht zou een hele speciale worden in twee opzichten: we eindigen deze dag in Vietnam en dit is de langste etappe tot nu toe! Er leken namelijk geen goede mogelijkheden om de etappe op te splitsen. De avond vantevoren slapen we in een klein, maar gezellig provincie-stadje waar we ‘s avonds twee tukaluks (fruitshakes) drinken om afscheid te nemen van deze uitstekende Cambodjaanse gewoonte. We hebben leuk contact met de locals; ze helpen ons met het vertalen van wat zinnen in het Khmer om ons beter verstaanbaar te maken in deze taal.
Daar maken we de volgende dag bij het ontbijt al gebruik van. We eten noodlesoep (dit is het meest geliefde ontbijt in Cambodja en overal langs de weg te vinden). Aangezien het vlees vaak vet is en soms ondefinieerbaar (ingewanden?) konden we meteen onze nieuw geleerde zin gebruiken (“We want no meat”). Een keer uitgesproken, een keer laten lezen, de dame heeft ‘t een keer uitgesproken en ‘no meat’ een paar keer herhaald. Nou, dat moet dan wel goed gaan…. dachten we. Grote stukken glibbervlees lagen er te pronken bovenop de lekkere, pure noodles met groenten. Hmmm. In het restaurant zat een man die wat Engels sprak, aan wie we de spraakverwarring voor hebben gelegd. “Who do you want to meet?”, zei hij.